De Abbazia Delle Tre Fontane is volgens de legende gebouwd op de plaats waar Sint Paulus tot martelaar werd. Toen hij onthoofd werd – zijnde een Romein kon hij niet gekruisigd worden – kaatste zijn hoofd drie keer op de grond alvorens stil te blijven liggen. Drie fonteinen ontsproten spontaan aan de grond precies waar het hoofd terechtgekomen was en naast die fonteinen werden drie kerken en een abdij gebouwd.
Vanuit B&B Chaplin Hostel Rome en Little Italy Bed and Breakfast
Om vanuit Hostel Chaplin Bed and Breakfast Rome bij de Abbazia te komen neemt U vanaf Rome Termini de metro (lijn B) naar Laurentina, vanwaaruit U nog bijna anderhalve kilometer moet lopen. U loopt de Via Laurentina af in noordelijke richting tot U rechts de Via di Acque Salvie vindt, die uiteindelijk bij de Abbazia uitkomt. Vanuit B&B Little Italy Hostel Rome neemt U eerste de metro naar rome Termini, waarna U de voorgaande aanwijzingen volgt.
De Via di Acque Salvie, naar de naam van de plek die tot enige eeuwen geleden zo heette, waarschijnlijk vanwege de aanwezigheid van een aantal bronnen, is een straat die het vroegere tracé van de via Laurentina volgt. Aan het einde van de straat bereikt men een open plek waar de ingang naar het kloostercomplex zich verheft. |
Beschrijving en geschiedenis van de Abbazia Delle Tre Fontane
Een grote poort uit de 8e eeuw komt uit op een groot plein waar de oudste van de drie kerken (S.S. Vincenzo en Anastasio) te vinden is. Deze poort bestaat uit drie bogen, waarvan de middelste van marmer is. De constructie vond plaats in de tijd van Onorio III (8e eeuw) en maakte deel uit van een ommuring met een verdedigende functie, wat men kan afleiden uit de aanwezigheid van scharnieren op de stijlen van de marmeren boog met het evidente doel een zeer zware poort te ondersteunen. De constructie werd Arco di Carlo Magno (Boog van Karel de Grote) genoemd, aangezien de binnenmuren vroeger beschilderd waren met een, nu vrijwel geheel verdwenen, versiering, als herdenking aan de schenking aan de Abdij, die plaatsvond in 805, van een aantal bezittingen in Maremma en in de Toscaanse archipel door Leone III en Carlo Magno, bij wijze van dank voor de wonderbaarlijketussenkomst door de relikwieën van S.Anastasio die bijdraagden aan de verovering van Ansedonia. Tegenwoordig is de struktuur aan de binnenkant versierd met enige fresco’s van de Quattro Evangelisti en hun simbolen en, boven de boog aan de buitenkant, met een basreliëf dat de Madonna e il Bambino (Madonna met Kind) weergeeft. Wanneer men door de poort heen is, ziet men de indeling van het kloostercomplex: op de voorgrond, de kerk van Ss.Vincenzo e Anastasio, gesticht door Onorio I in 625, terwijl aan de linkerkant de gebouwen die rondom het klooster staan. Deze kan men niet bezichtigen aangezien de monniken hier in isolement gaan. Aan de rechterkant bevindt zich de kerk van S.Maria Scala Coeli uit de 12e eeuw en vanaf hier, na een kort en schaduwrijk laantje komt men bij de oudste van de drie kerken, S.Paolo alle Tre Fontane, door de Christenen in de 5e eeuw gebouwd op de plaats waar de apostel Paul gemarteld en daarna onthoofd werd in 67 na Chr.
De eerste vestiging van het klooster gaat terug naar de 7e eeuw met een gemeenschap Griekse monniken. Onorio I liet een klooster naast de kerk bouwen om deze onderdak te bezorgen. De vervallen staat waarin het klooster verkeerde, dwong paus Gregorius VII ertoe in de 11e eeuw het beheer toe te vertrouwen aan de benedictijnse monniken van de Abdij van Cluny, maar de toestand, ondanks de restauratiewerkzaamheden, verbeterde niet werkelijk, ook door de malaria waardoor het gebied geteisterd werd. In 1140 bleek de beslissing van Innocenzo II om het toe te vertrouwen aan de cistercensiër monniken van S.Bernardo di Chiaravalle de juiste: De verbouwing, die tot 1221 duurde, volgens de strikte normen van de Orde, resulteerde in een Abdij die zo indrukwekkend mooi was dat men de struktuur van toen tot op heden vrijwel onveranderd heeft gelaten. De staat van verval nam opnieuw toe aan het begin van de 19e eeuw, toen Napoleon opdracht gaf de religieuze bezittingen to confiskeren, en de Cistercensiërs gedwongen werden het klooster te verlaten.
In 1868 gaf paus Pius IX de Abdij aan een gezelschap Trappisten broeders, die, na de malaria in de streek verslagen te hebben, er een groot aantal eucaliptussen plantten, die gezien werden als een barrière tegen de verspreiding van de malaria, zodoende een beroemd en heilzaam bos creërend, geliefd doel van de uitstapjes van de Romeinen die hier kwamen zowel om van de stilte en de schoonheid van de plek te genieten, als van de specialiteiten van de broeders (chocolade en een van eucalyptus bladeren vervaardigde likeur). Het was een oude traditie onder de Romeinen om vroeg in de ochtend de Trappisten broeders te bezoeken en er een rosetta (typisch brood uit Rome) gevuld met hete chocolade te nuttigen.
In 1936 werd een groot gedeelte van het grondgebied van de Abdij onteigend ter ere van de totstandkoming van de Esposizione Universale di Roma, E42 genoemd omdat deze, op bevel van Mussolini, ter viering van de 20e verjaardag van de mars naar Rome, in 1942 gehouden had moeten worden. De oorlog stak hier een stokje voor en de constructie werd pas in 1951 hervat, het leven gevend aan de nieuwe wijk EUR (Esposizione Universale di Roma).
